Geheel volgens plan kwamen we zondag eind van de middag aan in Gisborne. De sfeer gaf ons direct het gevoel dat we hier een paar fijne dagen zouden krijgen. Onze kamer had uitzicht op de plezierhaven met restaurants, maar ook op een berg en de houthaven. De hele dag rook je hout en reden er vrachtwagens, met boomstammen geladen, af en aan. Onze avondwandeling ging langs het strand, waar 2 standbeelden staan. De ene is Captain Cook en de andere is Nick, de scheepsjongen van de Endeavour. Hij zag als eerste het vaste land.

Het weer was deze dagen prachtig zomers, dus konden we maandagochtend al beginnen met het ontbijt op ons eigen terrasje. ’s Middags hebben we de Kaiti Hill (de berg noemen zij dus een heuvel)! beklommen. Het was weer even zweten, maar het uitzicht was de moeite waard. De berg afgedaald, kwamen we in de haven. Daar was het Gisborne Wine Centre. Leo heeft genoten van een wijnproeverij. Hij kreeg 4 witte wijnen en een rosé. De witte Albarino (een van origine spaans druif) kwam als favoriet uit de bus. Als we in NL terug zijn, zullen we snel gaan kijken waar we die kunnen kopen.

Dinsdag was het weer nog mooier dan maandag. Na goed ingesmeerd te hebben, hebben we op een tandem een tourtje langs zee en rivier gemaakt. Ook kwamen we langs de botanische tuinen. Na een heerlijke lunch met scrambled eggs, champignons en tomaten was het de hoogste tijd voor onze eerste duik in de stille oceaan (wij moesten aan het liedje ‘zoveel te doen’ van Toontje Lager denken). Het water was fris, maar uiteindelijk lekker. De golven waren vandaag niet hoog. Daarna lekker een uurtje gelegen op het gras bij het strand onder een ontzettend grote boom. Na het avondeten was het tijd om onze rugzakken weer in te pakken en konden we om half 10 aan de borrel op ons terras.

Nu, woensdagochtend vroeg, zitten we in de bus die ons in een kleine 5 uur naar onze nieuwe bestemming Rotorua brengt. De zon in Gisborne heeft inmiddels plaats gemaakt voor wolken. We rijden door groen, heuvelachtig landschap.

Op vrijdagochtend zijn we in bijna 5 uur tijd met de bus van de westkust naar de oostkust gereden. Het landschap was echt anders dan op het zuidereiland. Veel groene vlakten met koeien en schapen. Meer heuvels dan bergen (af en toe leek het wel een beetje Frankrijk). Ook langs een prachtige kloof gereden. Bij aankomst in Napier in park ons fruithapje gegeten. Er zaten mooie vogels en er klonk een carillon. ’s Middags een wasje gedaan, de stad een beetje verkend en een pakket met souvenirs en overbodige lakenzakken naar NL verstuurd. Zo wordt het steeds weer inpakken van de rugzakken weer wat gemakkelijker (en gezelliger). ’s Avonds heerlijk Italiaans gegeten, Brigit lasagne en Leo glutenvrije penne met mosselen en garnalen.

Zaterdag begon ontspannen met een pedicurebehandeling al zittend in massagestoelen, Dit voelde heerlijk aan voor ons zeer actieve lijf en voeten. De italiaanse lunch (pizza) gaf ons energie voor de beklimming naar het uitzichtspunt op 104 meter. We konden bovenop de haven kijken met veel containers en hout en ook de baai was goed te zien. De andere kant de berg afgedaald, kwamen we in de plezierhaven met allemaal restaurantjes met terras. Dus hier hebben we onze avondmaaltijd genuttigd. Inmiddels was het een beetje gaan regenen en bracht een taxi ons in 10 minuten weer terug naar ons motel met seaview. De zee heeft zoveel onderstroom dat het onverantwoord is om er in te zwemmen.

Zondagochtend met de rugzakken op naar de i-site gegaan en onze bagage in een kluis gestopt. Onder leiding van een deftige dame hebben we een uur door Napier gewandeld. Napier noemt zichzelf ‘art deco capital’. Op 3 februari 1931 is de stad voor het grootste deel verwoest door een aardbeving met de kracht van 7,8 op de schaal van Richter. Binnen 3 jaar is de hele stad weer opgebouwd. Alle nieuwe gebouwen in het centrum zijn in art deco stijl gebouwd, wat een ontzettend mooi gezicht is. De overkappingen met reclames ontsieren het geheel wel een beetje, maar ze zijn nodig om de zon en regen tegen te houden voor de winkels. Na de rondwandeling hebben we nog een korte, indrukwekkende film gezien over de stad voor en na de aardbeving. We hebben ons bezoek in Napier afgesloten met een lunch in het park. Leo kon zo mooi nog een opname maken van het carillon.

Nu zijn we met de bus op weg naar de 211 km noordelijker gelegen kustplaats Gisborne.

Dinsdagochtend in alle vroegte gingen we, met een stevig engels full breakfast achter de kiezen, met de bus naar Picton. Deze busreis hadden we 5 dagen eerder in tegengestelde richting gemaakt. Dus we kwamen langs bekende wijngaarden. In Picton konden we meteen onze bagage inchecken voor de middagboot naar Wellington en hebben we de rest van de tijd doorgebracht op een terras met uitzicht op de haven. Ons galgenlunch van het Zuidereiland was fish and chips. De veerboot, waar 1350 mensen op kunnen, bood ons een heerlijk plekje op het bovenste dek (10e verdieping). We konden weer genieten van de marlborough sounds, die wij al kenden door ons bijbaantje van vorige week. De Cook Street was rustig en de 3 uur varen waren zo voorbij. Na een heerlijke McDonaldsmaaltijd op het station van Wellington vertrokken we met een bus naar Paraparaumu. Daar werden we opgehaald door de eigenaar van onze B&B. We hadden een prachtige kamer, helemaal ingericht op het thema strand. Het strand lag om de hoek en we konden nog even genieten van de mooie kleuren in de lucht na zonsondergang.

De volgende ochtend weer vroeg uit de veren. Om 9 uur vertrokken wij met een boot over het strand. Wij werden door een tractor het water ingereden en konden toen gaan varen naar Kapiti eiland, een tochtje van maar 20 minuten. Kapiti eiland is een natuurreservaat waar maximaal 25 gasten per nacht mogen blijven slapen. Wij waren met nog 4 andere nederlanders en 2 denen de enige gasten van de lodge en sliepen in een eenvoudige cabine (2 bedden en nachtkastjes van boomstammen). Toiletten/douches moesten we met de anderen delen. Na een introductie over de bijzondere natuurbescherming op dit eiland konden we onze eerste wandeling maken, die gelijk mooie foto’s en geluidsopnamen opleverden. Er zitten op Kapiti eiland heel veel verschillende vogels en ook vogels die je alleen op,Kapiti kunt zien. ’s Middags gingen we een uur met onze gids Manaaki op pad. Hij vertelde veel over vogels en bomen. De kanuka- en de manukaboom zijn veel voorkomend. Na het heerlijke avondeten stond ‘kiwi spotting’ op het programma. En ja hoor, eerst hoorden we al de roep van een aantal kiwi’s en toen liep er opeens een kiwi (vrouwtje) naast ons. Deze liep langs ons groepje en liep tussen 2 mensen door naar de andere kant van het pad. Daarna was ze snel uit ons zicht (infrarood zaklamp) verdwenen. Wat was dit geweldig. Iedereen was een beetje euforisch. Ook een blue eyed pinguin liep nog een stukje voor ons uit. En een gekko konden we voelen en sprong van hand tot hand. De gekko voelde heel zacht aan. Een avond om niet snel te vergeten!

Vandaag hadden we een dag met heel veel wind en hebben we nog een mooie rondwandeling van dik 2 uur gemaakt. We raakten niet uitgekeken en uitgeluisterd. De harde wind maakte het onmogelijk het eiland per schip te verlaten, dus werden we na de lunch met de helikopter naar Paraparaumu ‘geëvacueerd’, een onverwacht en leuk vluchtje van 5 minuten. We zijn nu weer bij dezelfde B&B en gaan morgenochtend met weer een fantastische belevenis in onze herinnering naar het plaatsje Napier aan de oostkust.

I

Zondagochtend stond er voor het motel een busje klaar om ons naar de boot in het Abel Tasman Park (nationaal park) te brengen. Onderweg pikten we onze gids en nog 2 Argentijnse gezinnen op waarmee we de trip gingen maken. Na anderhalf uur varen werden we in de noordelijkste baai afgezet, waarna we begonnen met een wandeling van zo’n 3 uur naar onze lodge die in een andere baai lag. Gids John vertelde veel over de natuur: er zijn vele soorten varens en bomen groeien soms van boven naar beneden. Behalve klimmen en dalen hadden we nu ook als ‘uitdaging’ het waden tussen de zandbanken met het water net onder de knie. Als we 6 uur later waren geweest, hadden we moeten zwemmen. Aangekomen bij de lodge konden we lekker douchen en werd een heerlijk diner voorgeschoteld. Daarna nog genoten van het mooie uitzicht vanaf de veranda. Het water kwam steeds hoger (is goed te horen op geluidsopnamen), de maan was bijna vol en scheen prachtig op het water (is goed te zien op foto’s).

De volgende ochtend werden we wakker van een mooi vogelconcert. Dus pakte Leo om kwart voor 6 (!) zijn opname-apparatuur en ging naar buiten. Brigit sliep ondertussen lekker verder. Na een stevig ontbijt en het maken van een lunchpakket, gingen we maandag iets na 9 uur weer op pad. We besloten zonder gids/groep te lopen zodat we meer tijd hadden voor het maken van geluidsopnamen en foto’s. Dat is een hele goede keuze geweest. Iedere minuut was genieten en de vogels floten op het juiste moment. De wandeling ging langs/over de berg naar een volgende baai. Na over het strand gelopen te hebben, wachtte ons de volgende klim en afdaling. We werden beloond, want in de volgende baai konden we zwemmen in de Tasman Sea. Lekker zand, helder en beetje koud water, maar als je eenmaal door bent uitstekend te doen. Nadat we opgedroogd waren, kwam de boot ons weer oppikken en aan wal stond er een bus klaar om ons naar Nelson terug te brengen. Zo kwam een einde aan 2 dagen optimale natuurbeleving, wederom een hoogtepunt van onze NZ-reis. Ook komt er een einde aan ons fantastische verblijf op het Zuidereiland.

We gaan vandaag (dinsdag) met bus-boot-bus naar Paraparaumu op het Noordereiland en starten een nieuw deel van onze reis.