I

Zondagochtend stond er voor het motel een busje klaar om ons naar de boot in het Abel Tasman Park (nationaal park) te brengen. Onderweg pikten we onze gids en nog 2 Argentijnse gezinnen op waarmee we de trip gingen maken. Na anderhalf uur varen werden we in de noordelijkste baai afgezet, waarna we begonnen met een wandeling van zo’n 3 uur naar onze lodge die in een andere baai lag. Gids John vertelde veel over de natuur: er zijn vele soorten varens en bomen groeien soms van boven naar beneden. Behalve klimmen en dalen hadden we nu ook als ‘uitdaging’ het waden tussen de zandbanken met het water net onder de knie. Als we 6 uur later waren geweest, hadden we moeten zwemmen. Aangekomen bij de lodge konden we lekker douchen en werd een heerlijk diner voorgeschoteld. Daarna nog genoten van het mooie uitzicht vanaf de veranda. Het water kwam steeds hoger (is goed te horen op geluidsopnamen), de maan was bijna vol en scheen prachtig op het water (is goed te zien op foto’s).

De volgende ochtend werden we wakker van een mooi vogelconcert. Dus pakte Leo om kwart voor 6 (!) zijn opname-apparatuur en ging naar buiten. Brigit sliep ondertussen lekker verder. Na een stevig ontbijt en het maken van een lunchpakket, gingen we maandag iets na 9 uur weer op pad. We besloten zonder gids/groep te lopen zodat we meer tijd hadden voor het maken van geluidsopnamen en foto’s. Dat is een hele goede keuze geweest. Iedere minuut was genieten en de vogels floten op het juiste moment. De wandeling ging langs/over de berg naar een volgende baai. Na over het strand gelopen te hebben, wachtte ons de volgende klim en afdaling. We werden beloond, want in de volgende baai konden we zwemmen in de Tasman Sea. Lekker zand, helder en beetje koud water, maar als je eenmaal door bent uitstekend te doen. Nadat we opgedroogd waren, kwam de boot ons weer oppikken en aan wal stond er een bus klaar om ons naar Nelson terug te brengen. Zo kwam een einde aan 2 dagen optimale natuurbeleving, wederom een hoogtepunt van onze NZ-reis. Ook komt er een einde aan ons fantastische verblijf op het Zuidereiland.

We gaan vandaag (dinsdag) met bus-boot-bus naar Paraparaumu op het Noordereiland en starten een nieuw deel van onze reis.

Vrijdag zijn we, na brunch op bed, naar het topografische centrum van Nieuw-Zeeland gelopen. Uiteraard ligt het centrum op de top van een berg en niet op zeeniveau. Dus eerst weer even zweten om daar te komen. Via een mooie route langs schapen aan de andere kant de berg afgedaald en heerlijk bijgekomen op een terrasje in het Founderspark. Dit is een openluchtmuseum. Helaas waren we te laat voor bezichtiging, maar was wel het café nog open.

Zaterdag 23 januari werd de 50-jarige Brigit wakker gezongen door Leo en een verjaardagsmedley via spotify. Een gouden kiwihangertje was het prachtige verjaardagskado. Uiteraard meteen het hangertje aan het kettinkje gedaan, zodat dit kado iedere dag herinnert aan deze bijzondere verjaardag tijdens deze bijzondere reis. Brigit was, voor het eerst in haar lange leven, jarig in de zomer. Het was prachtig weer, dus we konden de hele dag (van ontbijt t/m diner) op terrassen zitten. Tussndoor hebben we geslenterd door Nelson: zaterdagmarkt, kathedraal (uiteraard een kaarsje aangestoken voor al onze dierbaren zo ver weg), rivier Maitai en de haven. Om de verjaardag nog meer glans te geven hadden wij een 2-daagse trip geboekt naar het Abel Tasmanpark. Zaterdagavond  moesten we daarom een kleine tas inpakken. De rest van de bagage konden we in Nelson laten staan.

Iedereen bedankt voor alle lieve berichten en felicitaties. Wat goed om te horen/lezen dat jullie onze verhalen en foto’s leuk vinden. We gaan hiermee door….