Onderweg van Invercargill naar Te Anau veel koeien en schapen gezien. Het gebied was heuvelachtig en niet veel bebouwing. Het begon te regenen tijdens de busreis en bij aankomst in Te Anau was het nog een beetje aan het miezeren en waterkoud. Gelukkig hoefden we niet ver te lopen naar ons motel. ’s Avonds heelijk bij de pizzeria gegeten. Voor Leo uniek: een glutenvrije pizza salami en voor Brigit de calzone. Maandag werden we laat wakker en was het weer volledig omgeslagen: zon en strakblauwe hemel. Op gemak Te Anau verkend, wasjes gedraaid en gelezen. Dinsdag moest de wekker weer gezet worden voor een prachtige excursie. Via een boottocht over Lake Manapouri en een bustochtje van 25 minuten kwamen we aan bij de Doubtful Sound, één van de bekende fjorden. We hadden weer een strakblauwe lucht. Wat boffen wij toch deze vakantie. De uitzichten waren mooi. Veel begroeide bergen, maar ook kale bergtoppen met sneeuw. Het water was zo kalm dat we zelfs de Tasmanzee zijn op gegaan. Dat schijnt niet vaak voor te komen. Ook nog zeehonden en dolfijnen gezien, gehoord en geroken. Wat een feest! Wat heel bijzonder was dat we in een baai een paar minuten hebben rondgedobberd met de motor uit. Iedereen was muisstil, er werden geen foto’s gemaakt en Leo heeft de stilte ‘stiekem’ opgenomen. Weer een unieke natuurbelevenis. Vandaag hebben we nog heerlijk 3 uur gewandeld langs Lake Te Anau. Nu zitten we in de bus naar Queenstown. Morgen weer een letterlijk hoogtepunt van onze reis. Leo gaat van 5km hoogte een parachute(tandem)sprong maken. Brigit blijft met beide benen op de grond. Spannend en leuk!