Na een goede nachtrust begonnen we dinsdag met een stevig ontbijt bij Fidel in de Cubastreet, een lange straat die op de haven/baai uit komt. Daarna zijn we via de i-site (VVV) met de cable car geklommen naar 122 meter hoogte. Via de botanische tuin en de rozentuin zijn we afgedaald naar de stad en hebben we een rondleiding gehad door de gebouwen van het NZ-parlement. Eén keer raden waarom dit gebouw de beehive (bijenkorf) wordt genoemd. We hebben ook een stukje debat meegemaakt op de publieke tribune. Het was leuk om iets mee te krijgen van de staatsinrichting en politiek van NZ. Leo heeft geposeerd voor het ministerie van Onderwijs en het Nationaal Archief. Via het treinstation zijn we naar de haven gelopen. In de haven hing een zeer ontspannen sfeer. Het water wordt volop gebruikt voor sport (dragon roeien, suppen, kayaken, waterpolo met kano, yoga, zwemmen) en op de boulevard wordt druk geflaneerd. Wij hebben lekker geborreld en gegeten daar.

Woensdag hebben we het grootste deel van de dag doorgebracht in het Te Papa Museum (het NZ- museum). Eerst hebben we uitgebreid stil gestaan bij de natuurverschijnselen aardbeving en vulkaanuitbarsting. Je kon goed zien hoe NZ is ontstaan en hoe de aardplaten verschuiven. Na een wandelingetje door de aangelegde nature forest hebben we kennis gemaakt met de maori-tradities en -bouwstijlen. Leo kon hier een ontmoetingshuis en een gewoon huis met zijn handen bekijken en ook een waka (kano). Na nog wat geshopt te hebben zonder iets te kopen, sloten we de dag weer af met een borrel in de haven en heerlijk maleisisch eten in een zijstraat van ‘onze’ Cubastraat.

Donderdag moesten we maar weer eens naar een uitzichtspunt. Hoewel er ook een bus ging, besloten wij natuurlijk te lopen. Eerst kwamen we onderweg langs het War Memorial met een indrukwekkende tentoonstelling over de 1e wereldoorlog met een bijzondere rol voor NZ bij de invasie op het turkse schiereiland Galipoli op 25 april 1915. Vervolgens begon de klim naar Mt Victoria (195 meter hoogte). Gelukkig was er veel schaduw van de bomen, waar we ook weer vogels konden opnemen. De 360-graden-lookout was de moeite waard. Onze borrelplek (de haven) zagen we goed liggen. Hierboven merkten we waarom Wellington de bijnaam ‘windy city’ heeft. 173 dagen per jaar is er windkracht 6 of meer. Vandaag ook, schatten we zo in. Na een broodje op de winderige top daalden we via de andere kant de berg weer af en kwamen we uit bij Oriental Beach, een heerlijk stads zandstrand. Tijd voor een verfrissende duik in de zee. En daarna sloten we de dag weer af met een borrel in de haven en pizza’s in de Cubastreet. Tot slot hebben we ons klaar gemaakt voor de laatste treinreis in NZ.

PS dit keer ook weer eens een schaduwfoto toegevoegd. Zoals je goed kunt zien staat de zon hier tussen de middag in het Noorden. Dat blijft bijzonder.